Nothing to be afraid of... (sic!) >> понедельник , 12 maja 2008 02:08:03

(...)

Równocześnie rozwijała się szybko moja własna niemoc; powiedziano mi, że nie mam innego słowa na określenie takiego stanu; przybierając charakter jakiejś monomanii o objawach nowych i niezwykłych. Wzmagała się z dnia na dzień i stała się w końcu niepojętym opętaniem. Monomania ta, jeżeli tak ją nazwać można, polegała na nadmiernej pobudliwości tych władz umysłowych, które w słownictwie naukowym zwą się spostrzegawczością. Najprawdopodobniej wyda się to czymś niepojętym; toteż obawiam się, iż żadną miarą nie będę mógł dać umysłom zwykłych czytelników przybliżonego pojęcia o nerwowym natężeniu skupienia, z jakimi myśl moja (by uniknąć wyrażeń technicznych) wnikała i zagłębiała się w rozważaniu najbardziej pospolitych zjawisk wszechbytu.

Dumać niestrudzenie całymi godzinami z uwagą, przygwożdżoną do pierwszej lepszej błahostki spostrzeżonej na marginesie lub w tekście jakiejś księgi; trawić piękne dni letnie na przyglądaniu się nikłym cieniom, co ślizgały się skośnie po obiciach lub posadzce; spędzić niejedną noc z oczyma utkwionymi w nieruchomym płomieniu lampy lub w żarze ogniska; marzyć dzień po dniu o woni jakiegoś kwiatu; monotonnie powtarzać pierwsze lepsze słowo dopóty, aż dźwięk ten, stępiony częstą repetycją, przestawał w końcu wywoływać jakiekolwiek pojęcie w mózgu; zatracać wszelkie poczucie ruchu i bytu fizycznego, pogrążając się długo i uparcie w bezwzględnym spoczynku – oto najpospolitsze i najmniej zgubne zboczenie mych władz umysłowych, zboczenia wprawdzie nie przykładne, lecz niewątpliwie urągające wszelkim możliwym domysłom i badaniom.



Lubię moje szaleństwo.
Uwielbiam mój obłęd.
K o c h a m moje nieustające delirium.


A więc...?


Niech zadrżą trąby! Niech uderzą w bębny!
Niech cały świat zatrzęsie się w panicznym strachu
przed swym końcem!

A My?
Cóż My?

Podniesiem głowy i rozpromieniem Niebo, złapane
w naszych ramionach.
Więc zatańczmy!

Zatańczmy razem,
pijani naszym deliryczny uniesieniem!



komentarze [0]


Thanks. Danke. благодарю. Merci. Gracias i grazie. O, tak. >> thursday, 8 maja 2008 20:31:06
Niemożliwe.
A jednak prawdziwe.
I niechaj będzie to cios dla tego łez padołu.



Apage, Timhoni Goral!

Bo znalazłam kogoś, z kim mogę turlać się po zielonej trawie pod błękitnym niebem, zatracając się w tym błogostanie wśród słodyczy woni wszędobylskich kwiatów.
Szczęścia jest tak dużo, że aż mi od niego niedobrze.
Tak cholernie cudownie.



Dziękuję.
Za wszystko.


komentarze [1]